Ukończył Państwowe Liceum Technik Plastycznych w Częstochowie, a następnie Wydział Grafiki filii krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, gdzie otrzymał dyplom w 1968 roku. Tam też wykładał do 1982 roku. W latach 1992-2001 wykładał w Europejskiej Akademii
Sztuk w Warszawie, a później, aż do śmierci, pracował na stanowisku profesora na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Zmarł na atak serca 5 listopada 2004 w trakcie pleneru malarskiego w Łagów. Malował przedindustrialny świat znany z dzieciństwa. Jego twórczość charakteryzuje znakomity warsztat i ogromna dbałość o szczegóły. Wielokrotnie w swych obrazach odwoływał się do tradycji dawnego malarstwa polskiego, głównie zaś do mistrzów pokroju Józefa Chełmońskiego i Jacka Malczewskiego. Tym niemniej, prace Dudy-Gracza były również porównywane z obrazami Petera Bruegla, a to za sprawą wnikliwej
satyry i moralizatorskiego programu występującego w działach polskiego malarza. Duda-Gracz włączał do swej sztuki wielokrotnie tematy z dzisiejszej szarej rzeczywistości, która nie pozostawiała żadnych złudzeń, szczególnie mieszkańcom niewielkich miasteczek oraz zapadłych wsi. Z całą szczerością przedstawiał szpetotę ludzkiego ciała i ludzkiej duszy. Obnażał wszelkie wady człowieka, począwszy od głupoty, nietolerancji, chamstwa, lenistwa, na fascynacji pieniądzem i kulturą amerykańską skończywszy. Nie stronił jednak od pięknych widoków natury.
Wybrane wystawy:
2000 – „Osobni”, Muzeum Śląskie, Katowice;
1999 – „Miasto i Ludzie w Sztuce Współczesnej”, Muzeum Krakowa;
1998 – „Sztuka z Polski”, Krefeld;
1992 – „Wystawa Światowa „EXPO”, Sewilla;
1986 – 20 międzynarodowe Targi Sztuki, Kolonia;
1986 – „Życie Ludzi – Los Ziemi”, Zachęta, Warszawa;
1984 – 41 Międzynarodowe Biennale Sztuki, Wenecja;
1984 – „Malarstwo Polskie XX wieku”, Muzeum Narodowe, Kraków;
1979 – „Polaków Portret Własny”, Muzeum Narodowe, Kraków.
